มีนิทานมาเล่าให้ฟัง เป็นเรื่องราวที่อาจเตือนสติได้... ความโกรธ กับคําสอนของพ่อ” เด็กน้อยนิสัยเจ้าอารมย์คนหนึ่ง ทำสีหน้าแสดงอารมณ์ไม่ค่อยจะดีนัก พ่อของเขาจึงให้ตะปูกับเขาหนึ่งถุง และบอกกับเขาว่า ”ทุกครั้งที่เจ้ารู้สึกโมโห หรือโกรธใครสักคนให้ตอกตะปู 1 ตัวเข้าไปกับรั้วที่หลังบ้าน” วันแรกผ่านไป เด็กน้อยคนนั้นตอกตะปูเขาไปที่รั้วหลังบ้านถึง 37 ตัว และก็ค่อย ๆ ลดจำนวนลงเรื่อย ๆ ในแต่ละวันที่ผ่านไปก็ลดจํานวนลง น้อยลง น้อยลง เพราะเขารู้สึกว่า การรู้จักควบคุมอารมณ์ของตนเองให้สงบ ง่ายกว่าการตอกตะปูตั้งเยอะ และแล้วหลังจากที่เขาสามารถควบคุมตนเองได้ดีขึ้น ใจเย็นมากขึ้น เขาจึงเข้าไปพบกับพ่อและบอกกับพ่อของเขาว่า เขาสามารถควบคุมอารมณ์ตนเองได้แล้ว ไม่มุทะลุเหมือนแต่ก่อนที่เคยเป็นมา พ่อยิ้ม และบอกกับลูกชายของเขาว่า ”ถ้าเป็นเช่นนั้นจริงเจ้าต้องพิสูจน์ให้พ่อรู้ เมื่อครั้งใดที่เจ้าสามารถควบคุมอารมณ์ ฉุนเฉียวของตนเองได้ให้เจ้าถอนตะปูออกจากรั้วหลังบ้าน 1 ตัว” นับจากนั้น..วันแล้ววันเล่า เด็กน้อยคนนั้นก็ค่อยๆ ถอนตะปูออกทีละตัว จาก 1 เป็น 2 .... จาก 2 เป็น 3 จนในที่สุดตะปูที่เขาตอกติดรั้วไว้ก็ถูกถอนออกจนหมด เด็กน้อยดีใจมากรีบวิ่งไปบอกกับพ่อเขาว่า “พ่อ..ฉันทำได้ ในที่สุดฉันก็ทำจนสำเร็จ !!” พ่อไม่ได้พูดอะไร แต่จูงมือลูกของเขาออกไปที่รั้วหลังบ้านและพูดกับลูกว่า "ทำได้ดีมากลูกพ่อ แต่จ้าลองมองกลับไปที่รั้วเหล่านั้นสิ เจ้าเห็นหรือไม่ว่ามันมี"รู"ตะปูในเนื้อไม้ของรั้ว รั้วมันไม่กลับมาเหมือนเดิมได้อีกต่อไปแล้ว....ไม่เหมือน..กับที่มันเคยเป็น จำไว้นะลูก…เมื่อใดก็ตามที่เจ้าทำอะไรลงไปโดยใช้อารมณ์ มันก็จะทิ้งรอยแผลเหมือนอย่างที่เห็นเช่นนี้ไว้ เปรียบกับการเอามีดที่แหลมคมไปแทงใครสักคน ต่อให้ใช้คำพูด ว่า “ขอโทษ” สักกี่หนก็ไม่อาจลบความเจ็บปวดและลบรอยแผลที่เกิดขึ้นกับเขาคนนั้นได้ บาดแผลในใจของคนที่ถูกทำร้ายด้วยคำพูด มันเลวร้าย ไม่น้อยไปกว่าบาดแผลทางกาย ฉันใดก็ฉันนั้น “กับเพื่อน” .. เพื่อนเปรียบเสมือนอัญมณีอันมีค่าที่หายาก เป็นคนที่ทำให้เรายิ้ม เป็นคนที่คอยให้กำลังใจและยินดีเมื่อเราพบกับความสำเร็จ เป็นคนที่คอยปลอบใจเราเมื่อยามเศร้า ร่วมทุกข์ร่วมสุขกับเรา และจริงใจกับเราเสมอ ... แสดงให้เขาเห็นว่าเราห่วงใยเขามากแค่ไหน และระวังสิ่งที่เราทำไป ไม่ว่าจะเป็นคำพูดหรือการกระทำ และจงจดจำไว้เสมอว่า คำขอโทษ “ ไม่ว่าเขาจะยกโทษให้เราหรือไม่ก็ตามแต่สิ่งที่มันเกิดขึ้น คือ รอยร้าวที่เขาคงไม่อาจลืมมันได้ ...... ตลอดไป” หวังว่านิทานนี้คงช่วยให้พวกเราอยู่ร่วมกัน ทำงานร่วมกัน คบกัน ด้วยความรู้สึกที่ดีต่อกันขึ้นเรื่อยๆ และตลอดไป.....

"จำไว้นะลูก…เมื่อใดก็ตามที่เจ้าทำอะไรลงไปโดยใช้อารมณ์ มันก็จะทิ้งรอยแผลเหมือนอย่างที่เห็นเช่นนี้ไว้ เปรียบกับการเอามีดที่แหลมคมไปแทงใครสักคน ต่อให้ใช้คำพูด ว่า “ขอโทษ” สักกี่หนก็ไม่อาจลบความเจ็บปวดและลบรอยแผลที่เกิดขึ้นกับเขาคนนั้นได้"

ขอขอบคุณ คุณ Loy จาก www.Thaimental.com